Een korte impressie van dit prachtige eiland (het grootste in een zoetwatermeer ter wereld, met daarop ook de grootste concentratie aan meren, maar dit terzijde, het gaat er tenslotte om hoe mooi het is): wandelen en zwemmen bij de Bridal Veil Falls (=bruidssluierwatervallen), veel sparren en berken, vlak en glooiend landschap, héél véél meren (de resigids maakt het niet mooier dan het is), een huisje aan het water met uiteraard een barbeque en ook nog een firepit met gratis hout, een ‘krabhuis’ van stenen bouwen bij Misery Bay (waar we pas aankwamen na 5 kilometer over een onverharde weg te zijn gehobbeld – laat de autoverhuurder het niet horen – waarvan we ons later pas realiseerden dat dit de bodem van de grote binnenzee was die zich hier duizenden jaren geleden bevond), marshmellows roosteren boven het kampvuur ("Ik vind kampvuren zó leuk," aldus Sharyn en Vanya heeft zeker 10 keer, zichtbaar genietend, gezegd: "Ik vind het zó gezellig."), rust, vredig, verlaten huisjes, vervallen schuurtjes, veeteelt, hekken van boomstammen, veel kerkjes van het formaat ‘huis’, indianenreservaten (hier zit nog een heel verhaal aan vast, maar dat laat ik nu achterwege), en tot onze prettige verbazing géén McDonalds, Wendy’s, Tim Hortons en wat dies meer zij… en als toetje werden we op weg van Manitoulin naar Espanola getracteerd op een prachtige rit door een landschap, wat zo uit de film Cars lijkt te zijn geplukt, wat de kinderen en mij de uitroep ontlokte: "Hé, Radiator Spríngs!" iedere keer als we een dopje passeerden.