Vreemd is het, dat we donderdag nog bij de Niagara-watervallen rondliepen, en nu weer in ons eigen tuintje zitten. Vreemd om iedereen weer Nederlands te horen praten. Vreemd dat we niet meer met dollars hoeven te betalen. Vreemd om ineens weer onze eigen spullen te hebben. Vreemd dat ons lijf hier al wel is, maar ons gevoel nog niet. Vreemd om alles te moeten inpakken (zeg maar gerust: proppen), en ons dan te verbazen dat alles tóch past. Vreemd om thuis te komen en te denken: "Wat is het hier kléin." Vreemd om de kinderen weer in hun eigen bed te slapen te leggen. Vreemd… we zullen er eens een nachtje over slapen.